Tulpenrallye vervolg…

In 1995 is de tweede editie van de Tulpenrallye. Quote www.tulpenrallye.nl:

“De route wordt langer, er wordt op verschillende plaatsen overnacht en er wordt besloten om terug te keren naar het oorspronkelijke wedstrijdgebied van “de Tulp”: de Vogezen (sinds 1970 is de rally hier niet meer geweest). Met 1900 km is het de langste Tulpenrallye sinds 1973 (Polen). Er wordt op woensdag 5 april gestart, nadat op dinsdag tijdens de receptie de oprichting van het Historic Rally Team Holland is aangekondigd. Die avond wordt er gerust in Arlon. Op donderdag volgt dan de koningsetappe door de Vogezen. De beide Ballons zijn in de route opgenomen en de deelnemers zijn zeer enthousiast aan de finish in Türckheim. Op vrijdag wordt in Duitsland gereden met een special proef bij de Nürbürgring en de finish in Adenau. Op zaterdag rijden de deelnemers dan naar de finish in Noordwijk.”

Samen met Chris rijden we naar Arlon om mee te rijden in de karavaan. Langzaam leren we het spelletje kennen; je weet je startnummer, je kunt uitrekenen wanneer je moet starten omdat elke minuut een nieuw team weggaat. Je weet wat de afstand is van je eerst traject en je kunt uitrekenen hoe lang je daarover mag doen. (50 km/h delen op de afstand). Je moet aan de hand van het uitgereikte routeboek van die dag de kortste weg zoeken tussen start en finish van een traject. Een andere mogelijkheid is bolletje-pijltje: jij bent het bolletje en je moet rijden volgens de pijl. (100meter rechts, T-kruising, schuin rechts….) Of aan de hand van wegnummers je weg zoeken: D246, D248, D277…. Een ingetekende route kan ook je volgende aanwijzing zijn. Mogelijkheden genoeg om een navigator 10 uur per dag bezig te houden. Je gemiddelde snelheid is 50/kmh en je rijd elke dag ongeveer 450-500 kilometer. Zwaar werk dus…

Kun je je de verbijstering/verbazing voorstellen dat we, het tankstation bij Arlon oprijdend, Marion en Franx en Marjolein langs de kant van de weg staan te wachten? Zij waren als verassing gekomen en nodigden ons uit om mee te gaan om lekker te eten en een kamer te boeken in het hotel dat ik al van tevoren geboekt had. Surprise!!

Het rallye-team sliep in hotels van de ´Relais du Silence´-keten waar de Witte Raaf toen bij hoorde..

TULPENRALLYE

HET BEGIN

Quote www.tulpenrallye.nl:

“Eind jaren veertig spreekt Maus (Gatso) Gatsonides, Nederlands meest bekende rallyrijder, de Franse Simcarijder Marc Angelvin. Onder het drinken van glas goede wijn brengt Maus in het midden dat er in de Lage Landen geen bergen zijn om rally’s te rijden. Angelvin schijnt toen gezegd te hebben dat je vanuit Nederland overal naar toe kan rijden en dat de Tulpen een mooi symbool zouden kunnen voor een rally. Hoe dan ook, feit is dat in 1949 door de Regionale Automobiel Club West (RAC-WEST) een Rallye des Tulipes georganiseerd werd. De grondslag van de rally lag dus in Frankrijk en vandaar de naam Tulpenrallye. Met 159 equipes aan de start werd dit evenement direct een succes en een rijke traditie was geboren. Gatso was uiteraard bij de organisatie betrokken maar het grote werk werd gedaan door Lex van Strien, Jos van Calsteren, Jaques Lioni en door “Mr. Tulpenrallye” Piet Nortier.”

Ergens in begin 1994 kwam ik in contact met Hans Broekmeulen, toentertijd directeur van de VVV Noordwijk.

Quote www.tulpenrallye.nl:

“De VVV van Noordwijk toont interesse om de Tulpenrallye terug naar haar gemeente te brengen en dus wordt besloten om het Grand Hotel “Huis ter Duin” opnieuw een belangrijke rol te laten spelen. De rally staat open voor auto’s die zijn gebouwd voor 1972 (sport en toerklasse) en de route bestaat uit lange kaartleestrajecten die met een gemiddelde snelheid moeten worden afgelegd. De rally start op donderdag 6 april en Spa is het zuidelijkste punt van de rally. Hier wordt twee maal overnacht. De deelnemers aan de sportklasse rijden op vrijdagavond ook nog een nachttraject van 250 km.”  

logo 1994

Hans vond dat Noordwijk Lokaal, de lokale radio voor Noordwijk, beslist aanwezig moest zijn bij een evenement dat al jaren met Noordwijk verbonden is/was. Hij vond dat we reportages moesten gaan maken van een zeer aansprekend gebeuren dat internationaal in de belangstelling stond. Hij ging meerijden als genodigde en hij nam zijn ‘chef de bureau’ Carole de Ridder mee. Zij zat op de achterbank toen we richting Spa gingen rijden. daardoor werd ze behoorlijk wagenziek en we moesten af en toe stoppen om haar even uit te laten stappen… We reden naar Trois Ponts, een plaatsje ergens in de buurt van Spa waar 3 bruggen (trois ponts) over de verschillende riviertjes liepen. Daar had Hans een paar kamers gereserveerd omdat we daar zouden overnachten. s’ Avonds was er een erg gezellig diner met o.a. Jan van Velzen, de eigenaar van Hotel Zonne op de Rembrandtweg in Noordwijk. (Hotel Zonne functioneerde als bijeenkomst plaats voor de organisatie van de ‘Tulp’ en Jan kende de hoteleigenaar in Trois Ponts.) Carola zat naast me omdat ze verder niet echt iemand kende. Toen er gepraat werd over nog een restantje wijn in de kelder dat niet meer op de kaart stond maar wel erg goed was keek ik haar aan en zei dat die wijn weleens 90 gulden per fles zou kunnen kosten. Ze keek me verschrikt aan en deed er verder het zwijgen toe. Aan het eind van het diner, toen de afrekening kwam, bleek dat we met z’n allen voor 900 gulden alleen aan wijn hadden geconsumeerd…. Die nacht heb ik niet zo best geslapen; vreemd bed, koud en…. elke zoveel minuten denderde er weer een rallyauto door het dal op weg naar een volgende brug of controlepunt. De volgende morgen was alles wit buiten; het had gesneeuwd. We reden naar een controlepunt, beneden in het dal in Spa en hoe lager we zakten , hoe minder sneeuw er lag en in Spa regende het zelfs. Daar hebben we gekeken naar de doorkomst van 158 deelnemers en alle spektakel dat daarbij hoort. Veel toeschouwers, afgezette wegen, politie en marshalls… een heel gebeuren. Ik ging een café/hotel in en vroeg of ik met de studio mocht bellen om een live-reportage te maken van de gebeurtenissen. Achter de bar staand, met zicht op het plein waar de teams langsreden, maakte ik mijn eerst reportage naar de studio van Noordwijk Lokaal. ….er zouden er nog heel veel volgen…

Week 12-2015

Als vliegende reporter van BO, de BollenstreekOmroep, kom je nog eens ergens…

Bo, de omroep van de Bollenstreek.       CHINOOK VLUCHT

 

DSC01310Neem nou 19 maart…. om 11.00 steeg er een Chinook helikopter op van voormalig vliegveld Valkenburg om een dak naar de duinen in Noordwijk te brengen. De duinen zijn te fragiel om daar grote kranen en vrachtwagens en andere natuur-vernietigende voertuigen te laten rijden…

Dus toen een van de mensen van het AtlantikWall museum een vriendje bij de Luchtmacht vroeg om een nieuw dak voor het museum over te vliegen was dat geregeld. Een leuke klus voor de mannen van vliegbasis Volkel en een geweldig spektakel voor de vele liefhebbers van vliegende kranen en fotografen.

DSC01342

Met veel lawaai en stuivend duinzand kwam de Chinook over zee aanvliegen en met een draai zette de piloot (in samenwerking met de hoistmaster) en één keer het 5-ton zware dak nop z’n plek. Even terug naar Valkenburg om het 2e dak te halen en ….klaar was de klus.

 

 

DSC01353                                   DSC01316

 

 

 

 

Een 5-tal zwaar aangeklede collega’s (met helmen, grote beschermbrillen en mondkappen) maakten de hijstouwtjes los en toen kon iedereen terugkijken op een actie die in totaal nog geen half uur duurde…. Onderstaand 3 reportages… (druk op pijltje links en speakers aan!)

Cor van Duin van het museum…

… een loslopende Luchtmacht man met uitleg…

…. de aankomst van de Chinook…

 

ZONSVERDUISTERING

De dag erna had de zon bedacht zich (in Nederland) voor 81% te laten verduisteren door de ervoor schuivende maan. Bij de SpaceExpo verzamelden zich vele kinderen en volwassenen die dit spektakel wel wilden meemaken. Zoiets maak je maar 2x per jaar ergens inde wereld mee en nu in Nederland zichtbaar dus… DSC01363

De kinderen werden bezig gehouden door een expert die een kind aanwees om de rol van ‘zon’ te spelen en nog een kind als ‘maan’… Zo werd aanschouwelijk geleerd hoe en wanneer een zonsverduistering zich voordoet. Maar…. er zaten vet dikke wolken voor de zon tot er een klein gaatje kwam van 15 seconden…. en dat was een moment waarop velen de foto maakte die bewees dat we erbij waren.

DSC01378                    DSC01407

En weer was BO erbij! Onderstaand een van mijn reportages… (druk op pijltje links en speakers aan!)

 

04D

Meteen na de reportage ging ik naar Nederzandt om een bestuursvergadering bij te wonnen van de O4D, de Outdoor4Disabled. De stichting die minder valide mensen met de strandrups een rit over het strand kan aanbieden…

dopen bus en rups 012Een stel stichtingen hebben de O4D stevig gesponsord en daarmee kan een nieuw opstapplaats voor de gasten gemaakt worden. Hoe en wat en waar werd in constructief overleg verder geëvalueerd en met voortschrijdend inzicht kwamen we tot een oplossing…

 dopen bus en rups 030

 

QUALITY TIME MET HET GEZIN

Na de zonsverduistering en de O4D vergadering reed ik naar Skuzum (Idsegahuizum). Via de Afsluitdijk op weg naar http://www.innijedei.nl/ DSC01496                                           http://www.innijedei.nl/logementenpage.php?naam=Ko

 

DSC01498

Samen met Marion, Joost (en Steef), Lieke (met Marcel), hond Pam en papegaai Boris weekendje relaxen, slapen, eten, rondkijken op het Friese land, bezoekje aan Bolsward….

Roermond

 EERSTE JAREN

Afbeeldingsresultaat voor roermond…..geboren op de Willem II Singel….(op bijgaande foto zijn de oude rondweg-achtige wegen te zien waar ik halverwege rechts ben geboren…)

FB_IMG_1450086574150

opening van de tunnel in 1964

Roermond is een oude stad die rond 1233 stadsrechten kreeg. Ooit was de stad onderdeel van het Habsburgse Keizerrijk en ook nog eens Frans gebied. Al heel lang is het de zetel van de Bisschop. De Singel dus: we woonden op nummer 3, boven een sportwinkel waar oom Tom en tante Hetty de scepter zwaaiden. Op de eerste verdieping hadden we 2 kamers aan de voorkant: een zitkamer en een woonkamer. Beide kamers hadden 2 grote hoge ramen met heel brede vensterbanken waar ik vaak in zat te kijken naar het verkeer. Ik weet nog dat de tunnel onder het spoor open ging en de verkeerslichten in werking werden gesteld. Binnen korte tijd klapten er al een auto bovenop de ander. We woonden bij het station om de hoek dus er was altijd wel verkeer. Veel  minder dan nu: er is sinds een paar maanden zelfs een-richting verkeer op grote delen van de singels rond de oude stadskern om de druk enigszins aan te kunnen.

We hadden dus 2 kamers aan de voorkant van het huis en een lange gang naar de achterkant. Links was de keuken en rechts de slaapkamer van mijn ouders. Achterin de gang was de toilet met een halfronde halfhoge deur (in lichtgroen geschilderd). Aan het einde was een raam waardoor je op een groot plat dak kon komen waar hoog kippengaas zorgde voor een veilige speelomgeving. Op dat dak stond een zandbak en ik geloof ook nog een schommel. Halverwege de gang ging een licht draaiende trap naar de bovenverdieping. Daar waren slaapkamers maar daar weet ik helemaal niks meer van. Verdwenen in de duistere krochten van mijn brein… Wat ik wel nog weet is dat een, aan een gammele spijker hangende, oorlogshelm ooit naar beneden donderde en een (nu nog zichtbaar) litteken op mijn voorhoofd veroorzaakte.

Ik zat op de kleuterschool op de Kloosterwandstraat bij de nonnen. Rechts in de straat was de brandweerkazerne en daarachter was een grote zaal voor o.a. carnavalsvieringen en huishoudbeurs-achtige activiteiten. Nu ligt daar de V&D. Links was een lang gebouw: halverwege was de ingang van een meisjesschool: of dat nu de MMS was of wat anders…?? Iets verder was de ingang van mijn school. Een grote halfronde donkergroene dubbele deur die uitkwam in een gang waar verschillende klaslokalen lagen. Ik zat bij zuster Rogera in de klas. Toen ik een keer, op de trappers staand van de fiets van mijn moeder toen we op weg waren naar school, met mijn voorhoofd op de scherpe moer van het stuur klapte toen we een stoep op reden kreeg ik nog een litteken. Wat ik ook nog weet is dat ik op straat stond te kijken hoe mijn vader de auto, een Citroen Traction, aan het inladen was omdat we op vakantie gingen naar Zeeland. Dat was in 1953; ik zie nog de verwoestingen van de stormvloed die een paar maanden eerder over Zeeland was geraasd. Veel omgevallen en gewaaide bomen, nog onder water staande landerijen, kapotte boerderijen…

 

VERHUIZEN

Halverwege de 50-tiger jaren gingen we verhuizen. We gingen naar de Bisschop Boermansstraat 22.

Afbeeldingsresultaat voor roermond "bisschop boermansstraat"

(foto van de huizen van de overburen. Links de villa van meneer Kranepoot)

Daar hadden we een huis met 3 verdiepingen. Op de begane grond rechts was aan de straatkant de mooie zitkamer (waar we zelden kwamen. Via een schuifdeur kwam je dan in de woonkamer met daarachter een serre naar een terras. Via een stel traptreden liep je dan de tuin in. Links naast de voordeur was een klein zijkamertje waar de naaimachine stond en al onze fietsen. We waren met z’n vijven dus het stond dar aardig vol. Daarnaast was de toilet en daarnaast de deur naar de kelder. In de kelder waren een paar ruimtes; een daarvan was de stookkelder waar de kachel stond van de centrale verwarming. Dat was vaak mijn domein… ik had de plicht om geregeld die kachel ’s morgens op te stoken met veel kolen die door een klein luik in de muur bij de stoep elk jaar in het najaar werden gestort om de winter door te komen. geregeld was de kachel uit; ik moest dan eerst de sintels uit het stookgedeelte porren, papiertjes en aansteekhoutjes zoeken en met veel geblaas leven in de kachel zien te krijgen. Trauma’s… Aan het eind van de gang op de begane grond was een keuken en een bijkeuken. Via die keuken kon je ook de tuin in. In de gang was de trap naar de eerste verdieping. Aan de voorkant van het huis was de badkamer met een ligbad met blauwe tegeltjes. Daarnaast was de slaapkamer van mijn ouders. Aan de achterkant was de jongensslaapkamer waar we met z’n drieën sliepen. (Mijn jongste broer was toen nog niet geboren.) Er stonden drie bedden die, nadat mijn jongste broer geboren was, werden aangevuld met een hoogslaper. Wij hadden een ‘meisje voor dag-en-nacht’… dat was een huishoudelijke hulp die dus gewoon in huis woonde. Zij had op de bovenverdieping een klein kamertje waar een bed stond en een bureautje en een soort zitje. Zij hielp mijn moeder in het gezin met alles zoals poetsen en koken en strijken en… Ze heette Mien en kwam rechtstreeks van een boerderij in Oler, een heel klein dorpje ergens tussen Roermond en Weert.

Onze buren (van de Berg) aan de ene kant hadden een bedrijf die de horeca en winkels voorzag van drank. Een grote hal achter het huis stond vol met allemaal kratten frisdrank. Sterke drank? Niet in mijn idee maar dat zullen ze ook gehad hebben. Met buurjongen Harrie voetbalde ik veel op straat…. tot het donker werd. Dat deed je vroeger zo; als de lantaarnpalen aangingen dan was het tijd om thuis te komen tenzij je eerder van de straat werd geroepen. Aan de andere kant woonde een ouder echtpaar; de familie Odenkircher en de zoon was priester die op een moment emigreerde naar ergens een land in Afrika. Tegenover ons huis was een witte villa waar meneer Kranepoot woonde. Hij was de eigenaar van een grote sloophandel. In zijn tuin was een ronde vijver met een vis die, op zijn kieuwen balancerend, water spoot. In die tuin verdaagde geregeld onze voetbal die we dan een paar dagen of zo kwijt waren. De straat was redelijk rustig met verkeer.

MIJN EIGEN KAMER

Toen Mien vertrok kreeg ik het kamertje op de 3e verdieping. 2 kleine raampjes keken naar buiten en het was echt mijn domein; een bed, een bureau waar ik mijn huiswerk aan maakte en een klein tafeltje met een stoel. (Die meubels werden trouwens gemaakt in de fabriek van mijn vader.) Naast dat kamertje was een geweldige zolder. Als je binnen kwam was er rechts een grote ruimte waar mijn treintafel stond. Twee aan elkaar gezette tafels van 1×2 meter, volgebouwd met dubbelspoor Marklin, 3 locomotieven en veel wagons. Een stuk of 4 passagier wagons, een paar diepladers… ook stonden er nogal wat huisjes, stationnetjes, bergen (gemaakt van de sintels uit de verwarmingskelder), boompjes…. De hele plaat was voorzien van gras dat ik maakte door de tafel te lijmen en daarop gruis uit de verwarming te strooien en dat groen schilderen. Heel veel uren was ik daar aan het spelen en leefde ik in mijn eigen wereld.

Hallo wereld!

Welkom op mijn blog…munsterplein

….geboren in 1948 in Roermond als oudste van een gezin met vader, moeder en een zus en 3 broers groeide ik op. Mijn vader was mededirecteur van een fabriek die luxe meubels maakten: salontafels, eettafels met de bijbehorende stoelen, bijzettafels (zoals mimisetjes), kasten, kapstokken…. alles wat van degelijk hout gemaakt kon worden. Vader was de technische en financiële directeur, zijn broer was de commerciële man en hun zus deed de administratie op een kantoor.

Ik ben de oudste van het gezin. Na mij kwam zus Marian die op 58-jarige leeftijd overleed in 2008. Dan komt broer D die in Roermond woont, daarna kwam broer Rene die in 2005 overleed en daarna, als laatste, broer K die in Amersfoort woont. Mijn vader overleed in 1988 en mijn moeder in 2002.

De kleuterschool en de lagere school doorliep ik in Roermond (waarover later ooit meer)  en de MULO in Heythuysen. Daarna ging in naar de Christiaan Huygensschool in Rotterdam voor mijn opticien-opleiding. Mijn militaire opleiding volgde ik eerst in Venlo (als chauffeur), van daaruit naar Amersfoort voor mijn opleiding als Hospik en daarna als opticien naar het Rijksmagazijn van Geneesmiddelen in Amsterdam waar ik meer dan 30.000 ‘dienstfietsjes’ maakte.

Vanuit Amsterdam ging ik met Ton en Jan op de Binnenweg wonen in Noordwijk. Daar vandaan verhuisden we naar de Steigerhoek (met z’n drieën) en daarna ging ik op mezelf wonen: eerst op de Quarles van Uffordstraat en de Ruyterstraat. Vanuit het zomerhuisje, dat ik daar bewoonde, ben ik getrouwd met Marion.

Dat was in het kort mijn voorgeschiedenis voordat ik aan de gemeenschap in Noordwijk ging deelnemen…

boulevard